Wel de hond, niet de vrouw

schoremwelkomHet is een opmerkelijk onderscheid, dat wordt gemaakt tussen lichaam en geest. Beiden vormen ze de basis voor ons bestaan, waarbij de een niet zonder de ander kan. Wat is immers een lichaam zonder geest? Of een geest zonder lichaam?

Veel logischer zou het dan zijn om beiden als één te beschouwen, of ze in ieder geval op dezelfde manier te waarderen. Toch is in de Westerse historie altijd meer belang gehecht aan geest dan aan lichaam, waarbij de idee scheppende capaciteiten van de mens beschouwd worden als de bron van diens uniciteit, als datgene wat ons ‘anders’ (lees ‘beter’) maakt dan het dier. Zo stelde dus ook Descartes: ‘Ik denk’, en niet ‘ik voel’, ‘dus ik ben’. Lange tijd werden mensen aangespoord om met hun geest hun lichaam in bedwang te houden, en daarmee gevoelens en emoties niet tot uitdrukking te brengen. Groepen die hierin volgens anderen tekort schoten, zoals vrouwen, kregen een tweederangs status.

Voor de emancipatie van de vrouw was dus een emancipatie van emoties, ofwel een algehele emancipatie van het lichaam, noodzakelijk. En die lijkt er ook te zijn gekomen. Zo leven wij volgens socioloog Frank Furedi in een therapeutische cultuur waarin het opkroppen van emoties als onnatuurlijk, gevaarlijk en onwenselijk wordt gezien.

Een andere aanwijzing kan gevonden worden in Rotterdam, in de mannenkapsalon Schorem. Als vrouw kom je er niet in! Zo wordt aangegeven op een poster voor de deur: de hond (ja!), de vrouw (nee!). Het is een plek waar mannen weer eens lekker man mogen zijn. En dat betekent weg met al dat gezeur over gevoelens en emoties. Laatst had ik een mannetje aan de binnenkant die wist mij te vertellen over doosjes (jawel!) ‘macho tissues’ met daarop de tekst: ‘for blood and sweat, but not for tears!’

Wat ik als vrouw van dit fenomeen vind? Ik weet het niet. Mijn geest laat me op dit punt in de steek, maar ik voel er wel wat bij…

Meer weten over Schorem? Zie: http://www.schorembarbier.nl/

Advertenties

Veel Plezier!

yellow-cloc-fun-home-accessHet begin van het collegejaar voor derdejaars en masterstudenten staat in beginsel in het teken van een vraag: Waar zal ik mijn scriptie over schrijven? Misschien dat jij hier nu ook over aan het nadenken bent… Het vinden van een onderwerp is niet altijd makkelijk, want de mogelijkheden zijn eindeloos. Wat is de moeite van het onderzoeken waard? Zelfs de hoogst geleerden onder ons kunnen hier geen eenduidig antwoord op geven.

Geen enkel thema is belangrijk in en op zichzelf, waardoor tegelijkertijd alles, maar ook niets de moeite van wetenschappelijke reflectie waard is. In plaats daarvan is het de aanvliegroute – de manier waarop een bepaald onderwerp (maakt niet uit wat!) wordt behandeld, ingekaderd, onderdeel wordt gemaakt van de wetenschappelijke discussie – die de relevantie van een onderzoek bepaalt. Althans zo luidt de theorie!

Maar toch… ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat bepaalde onderwerpen ook in academische kringen als inherent meer relevant worden gezien dan andere. Meestal zijn dit onderwerpen die verband houden met zogenaamde huidige ‘problemen’ binnen de samenleving. Ik noem willekeurig een paar voorbeelden: armoede, immigratie, de verzorgingsstaat, populisme, milieuvraagstukken, criminaliteit, kredietcrisis etc. Wie zich bezighoudt met een dergelijk onderwerp zal ongetwijfeld allerlei vragen krijgen over de precieze aard van zijn of haar onderzoek, maar de directe vraag naar ‘waarom je überhaupt onderzoek naar zoiets zou doen’ zal waarschijnlijk uitblijven. We ‘weten’ immers allemaal dat dit BELANGRIJKE thema’s zijn!

Heel anders ligt dit voor het kleine clubje onderzoekers dat zich aan onderwerpen waagt die buiten het kader van de maatschappelijke problemen vallen. Voor zij die zich (bij wijze van voorbeeld) net als ik bezig houden met onderzoek naar plezier – in mijn geval het plezier van een groep vijftig-plus vrouwen uit de Red Hat Society, die eens per maand met rode hoed op, op een ludieke manier de bloemetjes buiten zetten. Wie dit probeert moet bijna dagelijks tekst en uitleg geven: Wat moet zoiets in de wetenschap?!

Maar let op… Dit is niet een nadeel, maar een voordeel. Zo word je namelijk continue gedwongen na te denken over de daadwerkelijke wetenschappelijke relevantie van je onderzoek. En dus luidt mijn advies aan al die studenten die nu of in de toekomst op zoek moeten naar een onderwerp voor een scriptie: Probeer eens iets anders! Waag je buiten de gebaande thematische-paden! Laat eens flink wat wenkbrauwen fronzen! En laat je constant moeten legitimeren waarom (in godsnaam!) dat onderwerp? Dit is een makkelijke manier om scherp te blijven op de academische bijdrage van je onderzoek. En dat is natuurlijk waar het uiteindelijk allemaal om draait: de wetenschappelijke knikkers!